آيا ميدانيد...
ب. توفيق
http://www.roshangari.net/
در ملاقات اخير کندوليزا رايس با ابراهيم الجعفري، نخست وزير عراق، جناب نخست وزير حاضر نشد با خانم رايس دست بدهد. آيا به خاطر اين بود که رايس وزير امور خارجه کشور اشغال گر است؟ اوه، نه. برادر جعفری در سفر به آمريکا به گرمی با پرزيدنت بوش دست داد و او را در آغوش کشيد و بعد هم از ادامه حضور نيروهای آمريکايی در عراق دفاع کرد. بعلاوه وزيران او در منطقه سبز تنها به کمک مهارت و توانايی فوق العاده نيروهای امنيتی آمريکا زنده هستند و تازه علاوه بر نگهبانان محافظ جان، حقوق بسيار خوبی هم به اين وزرا پرداخت می شود.
موضوع دست ندادن مربوط به مسايل جنسيتی بود. آقای جعفری با زن ها دست نمی دهد. جعفری رهبر حزب الدعوه است که بنيادش توسط رژيم اسلامی ايران در دوره جنگ باعراق تحکيم شد و جعفری مدت ها در ايران بود. تا آن جا که مساله به دست ندادن مربوط می شود، ارتباط با شيوه مشابه عادل در بلژيک کاملا قطعی است و هر دو بنا بر احکام اسلامی از دست دادن با زنان خودداری کرده اند. بقيه مسايل خيلی پيچيده است و اگر به حدس راضی نباشيم، نياز به يک سازمان اطلاعات بسيار قوی هست .
فقط قابل توجه است که بعد از سفر الجعفری به واشينگتن 103 نماينده پارلمان عراق از جمله سخنگوی آن، کردها، نمايندگان وابسته به حزب علاوي، کمونيست ها و حتی بعضی از اعضای حزب خود جعفری در نامه ای خواهان خروج نيروهای آمريکا از عراق شدند، در حاليکه همه اين ها خود با حمايت آمريکا وارد پارلمان شده اند. ترس البته از غلبه همان قوانينی است که دست دادن آقای جعفری و خانم رايس را عليرغم هر نوع توافق سياسی کفر می داند. حالا چرا اين ترس بعد از سفر جعفری به آمريکا و در شرايطی افزايش يافته که آمريکا و انگليس اعلام کرده اند تا سال ديگر بخش عظيمی از نيروهای خود را از عراق خارج می کنند؟ در جواب هرکس حق دارد حدس خود را بزند. اما هر حدسی که زده شود، بايد گفت وای بر حال زنان عراقی.
اما چرا خانم رايس مثل رئيس پارلمان بلژيک نسبت به عمل جعفری اعتراض نکرد؟ خود خانم رايس در رابطه ی ديگری به اين سوال پاسخ داده است. به اين ترتيب که چندی پيش وقتی خانم رايس از لزوم دفاع از حقوق زنان در عربستان سعودی صحبت کرد خبرنگاران پرسيدند پس چرا از مبارزه کنونی زنان سعودی برای لغو ممنوعيت حق رانندگی دفاع نکرد؟ خانم رايس پاسخ داد اين درست آن مرزی است که ما نمی خواهيم از آن عبور کنيم.
اگر به حرف های حداد عادل باور داشته باشيم، رئيس پارلمان بلژيک هم در دو ملاقات قبلی وقتی ديد ديپلومات های ريشو حاضر به دست دادن با او نيستند نمی خواست از آن مرز عبور کند و ساکت ماند. اما اين دفعه دلش خواست از آن مرز عبور کند و ساکت نماند.
به هر حال اگر زنان ايران و عربستان و عراق اختيار حقوق شان را به دست ديپلمات های اروپايی و آمريکايی و منطقه ای بسپارند، حقوق زنان تبديل می شود به مخلفات جانبی برای تحريک اشتها در قهر و آشتی ديپلمات ها که خوردن آن دلبخواهی است و بستگی دارد به اوضاع مزاجی و اشتهای طرفين .
