www.roshangari.net

انگشت نگاری

http://www.roshangari.net/
روشنگری. روز 31 تير در اين ستون مطلبی منتشر شد تحت عنوان, گذار دشوار از فاصله های کوتاه دهکده جهانی,. مطلب مربوط بود به وضعيت وخيم پناهجويانی که می کوشند خود را از طريق دريا به سواحل ايتاليا برسانند. عکاس روزنامه گاردين با تصاوير و اخبار غم انگيز خود نشان داده بود فاصله بين دو نوع , همشهری جهانی, (به قول آقای باراک اوباما) در ,دهکده جهانی, آنقدر عظيم شده که بسياری از پناهجويان در تلاش برای عبور از آن جان خود را از دست ميدهند بی آنکه نام و نشاني، حتی شماره ای از آنها بر سنگ گورشان ثبت شود.

هنوز 24 ساعت از درج اين مطلب نگذشته بود که شاهد از غيب رسيد. روزنامه اينديپندنت عکسی منتشر نمود که آنرا چنين توصيف کرد: ,تصويری که ايتاليا را شرمنده می کند.,
اين تصوير ديگر مربوط به پناهجويان نيست،در رابطه با ,همسايه, ديوار به ديوار در درون کشور است. شرح تصوير به نوشته اينديپندنت اين است:

, يکی از روزهای مطبوع تعطيل آخر هفته در سواحل ناپل است. در کنار صخره يک زوج از آفتاب جنوب ايتاليا لذت ميبرند. چند متر آن طرف تر، پاهای دو دختربچه ی ,روما, که غرق شده اند، از زير حوله های شنا که صورت وبدن آنها را می پوشاند بيرون زده است.
دخترها، کريستينا 16 ساله و ويولتا 14 ساله، شب گذشته به خاک سپرده شدند...,

,روماها, همان ,جيپسی, ها هستند که در فارسی آنها را کولی ميخوانند. وقتی مقدمات جنگ جهانی دوم در کشورهای اروپايی چيده ميشد، آنها جزء نخستين ,گروه های قومی, بودند که در اغلب کشورهای اروپايی به عنوان ,نژاد پست, تحت تعقيب قرار گرفتند. در اردوگاه های مرگ نازی ها نزديک يک ميليون آنها همراه يهودی هاو کمونيست ها و ديگران قتل عام شدند. هرچند برای قدرت های پيروز آنقدر ,مفيد, نبودند که کسی به فکر ساختن يک ,سرزمين موعود, برای آنها باشد. پس آزار آنها ادامه يافت، در شرق و غرب اروپا، قبل و بعد از فروريختن ديوار برلين، تا هم اکنون. در سوئد و نروژ تا همين پايان دهه 70 درست مثل دوره ی صعود ايدئولوژی فاشيستی قبل از جنگ جهاني، زنان آنان را اخته ميکردند تا ,مثل خود, نزايند. در آلمان در دهه 90 در بحبوحه اوج گيری ايدئولوژی و سياست نئوليبرالی ده ها هزار تن آنها را به اروپای شرقی اخراج کردند.

حالا نوبت برلسکونی است. اما برلسکونی موتلف فاشيست هاست و راه های بديع آنها را، چنانکه پائين تر خواهيم ديد، فراموش نکرده و پاس ميدارد.آتش زدن اردوگاه آنها در آغاز تابستان امسال کسی را حيرت زده نکرد، زيرا زمينه چينی های دولت آقای برلسکونی که بعدهم دست ياری آقای بارروسو رئيس اتحاديه اروپا را پشت آن را گرفت، راه چنين حملاتی را باز ميکرد.

اينديپندنت نوشته است کريستينا و ويولتا از کمپی آمده بودند که به آتش کشيده شد. آن شب شنبه آنها همراه خواهر 9 ساله خود، ديانا، و يک دختر عموی 16 ساله به نام مانوئلا به ساحل ناپل آمدند تا با فروش آدامس و اسباب بازی های رنگی به مسافران ساحلی چند شاهی به دست آورند. ولی هوا در طول روز به طرز وحشتناکی گرم بود. ساعت دو بعد ازظهر بود و اوج گرما، و دخترها با اينکه شنا بلد نبودند به فکر افتادند با رفتن توی آب خود را خنک کنند. کريستينا و ويولتا اندکی از دو دختر ديگر دورتر رفتند. موج بزرگی که ناگهان فرا رسيد آنها را در کام خود کشيد و اندکی بعد به ساحل پس داد.

تا اينجا با حادثه ای شوم روبرو هستيم که هر از گاه اتفاق می افتد. اما آنچه ماجرا را متفاوت ميکند تاثيرواقعه، يا بهتر بگوئيم عدم تاثير، آن بر زندگی ساحلی است.

اجساد دو دختر را ازدريا تحويل گرفتند، خواهر کوچک تر و دختر عمو را برای شناسايی و سوالات ديگر نزد پليس بردند و اجساد دخترها را روی شن های ساحل گذشتند. ,يک آدم نيکوکار حوله ای داد تا جاهای حساس پيکر ها را بپوشانند و بعد زندگی ساحل بصورت عادی از سرگرفته شد.,

مردم به گرفتن آفتاب، خوردن بستني، شنا و تفريح ادامه دادند، مثل معمول، با اين تفاوت که اجساد دودختر بچه هم آنجا زير آفتاب و زير حوله آرميده بودند و ديگر احساس گرما آزارشان نميداد. انزو اسپوزيتو عضو بزرگ ترين سازمان جيپسی های ايتاليا به اينديپندنت گفت يک واقعه وحشتناک غرق شدن دخترها بود، ولی يک واقعه وحشتناک تر هم در جريان بود: ,وضعيت عادی: اين آن چيز وحشتناک ديگر است، مردم به گرفتن آفتاب ادامه دادند، سه ساعت تمام، در فاصله چند متری اجساد. آنها می توانستند به يک ساحل ديگر بروند. نمی شود شاهد مرگ دو دختر جوان باشيد و بعد طوری رفتار کنيد که گويا هيچ اتفاقی نيفتاده است. اين نشان دهنده عدم حساسيت وبی احترامی است.,

اينديپندنت يادآوری ميکند: ,اين بی تفاوتی ثابت ميکند که ديگر بسياری از ايتاليايی ها احساسات انسانی خود را نسبت به روماها از دست داده اند، اين در حالی است که آنها نسل ها در کنار هم زيسته اند.,

و در توضيح زمينه شکل گيری اين بی تفاوتی اضافه ميکند:
, اين بی تفاو تی بوسيله اخبار تحريک آميز منتسب به روماها و اشتباه شايع مبنی بر عوضی گرفتن روماها با پناهجويان غير رومای رومانيايی که به ايتاليا سرازير شده اند، تشديد ميشود. دولت برلسکونی کارزار گسترده ای عليه روماهاها به راه انداخته است که با اعلام انگشت نگاری از کليه جيپسی ها ی ايتاليا، توسط وزير کشور او روبرتو مارونی به اوج خود رسيد. اين اقدام در داخل و خارج ايتاليا محکوم شده و آن را بازگشت به ثبت هويت نژادی که در دهه 30 توسط فاشيست ها صورت گرفت تلقی کردند. انگشت نگاری از روما های ناپل در 19 ژوئن امسال آغاز شد.,

اينديپندنت در توضيح سابقه حضور روماها در ايتاليا می نويسد: روماهای ايتاليا هفت قرن است که در اين کشور زندگی ميکنند. تعداد آنها حدود 15000 نفر است که عمدتا در شرايط بسيار نامساعدی در 700 اردوگاه در اطراف شهرهای بزرگ مثل رم، ميلان و ناپل زندگی ميکنند. آنها کمتر از سه دهم درصد جمعيت ايتاليا را تشکيل ميدهند که يکی از کمتر مراکز تراکم آنها در اروپاست. ولی فقر و مقاومت آنها در حل شدن در جامعه باعث شده است که بيش از هر جمعيت ديگری در ايتاليا مورد سوء ظن قرار گرفته و انگشت نما شوند. هجوم هزاران مهاجر رومانيايی در سال گذشته نيز اين نظر را در ميان بسياری از ايتاليايی ها تقويت کرده که اردوگاه ها و اردوگاه های بدمنظر آن ها علت مشکلات آنها هستند و آنها را به دزدی متهم ميکنند. بنا بر يک گزارش بيش از دوسوم ايتاليايی ها خواهان اخراج روما ها هستند چه پاسپورت گرفته باشند چه نگرفته باشند.

دامن زدن به بيگانه ستيزي، تقويت ناسيوناليسم افراطی و هشدار نسبت به, تهديد برای امنيت سياسی و اجتماعی,، بهترين ابزار قدرت های واپسگرا برای تقويت موضع خود در جامعه به شمار می آيد. دولت برلسکونی نيز به همين منظور اعلام کرد از همه جيپسی های ساکن ايتاليا انگشت نگاری به عمل خواهد آمد.

علاوه بر سازمان های حقوق بشري، پارلمان اروپا نيز اين اقدام را محکوم کرد. ولی چنانکه ميدانيم پارلمان اروپا نقش سمبوليک دارد و اتحاديه اروپااز بالا توسط بوروکرات های غير منتخب اداره ميشود. سازمان های حقوق بشر نيز اگر مستقل باشند، معمولا به هيچ گرفته ميشوند.

رئيس اتحاديه اروپا خوزه مانويل باروسو در مقابل محکوميت ها به ياری دولت برلسکونی شتافت و در يک کنفرانس خبری در رم گفت مطمئن است اين کار با احترام به قوانين اتحاديه اروپا صورت خواهد گرفت. اوتاکيد کرد همکاری خوبی بين ايتاليا و شاخه اجرايی اتحاديه اروپا وجود دارد. ,

باروسو برای تاييد اقدام نژادپرستانه دولت برلسکونی از به کارگيری آن بهانه آشنای همه دولت ها برای توجيه نقض حقوق بشر و آزادی ها هم خودداری نکرد و , نگرانی درمورد امنيت کشور, را توجيه قابل قبولی شمرد.

مردم ,جهان سوم, عموما، و ما که زير شمشير يک رژيم به شدت سرکوبگر زندگی می کنيم بطور اخص، به خوبی ميدانيم زير اين بهانه چه جنايت های موحشی که صورت نگرفته است. سرکوب گسترده حقوق بشر و جنايت های بی سابقه در ايران، 60 سال کشتار، پاکسازی قومی و زمين دزدی در فلسطين و اسرائيل، نابودی افغانستان وعراق... همه وهمه با همين بهانه پيش رفته اند. با توجه به اين جنايات تکان دهنده، آقای باروسو ميتواند ادعا کند قصور ,کوچک, اتحاديه اروپا ديگر سروصدا لازم ندارد. به هرحال مردم برای اينکه آفتاب بگيرند به امنيت و محافظت از شر دزدان، ,اراذل و اوباش,، و ,کولی, ها نياز دارند.

طنز قضيه اين است که حفظ امنيت شهروندان در چارچوب اين سياست ضد انسانی به کسی سپرده شده که انبوه پرونده های دزدی و فسادش در دادگاه های ايتاليا دست به دست ميشود.
کاربدستان رژيم اسلامی دروغ نمی گويند که ايدئولوژی و سياست آنها جهانی شده و به همه جا صادر ميشود.

*مقاله روشنگری
http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20080721003051.html
*مقاله اينديپندنت
http://www.independent.co.uk/news/world/europe/the-picture-that-shames-italy-873743.html